Surinaamse Nederlander? Het is zo'n kwestie, zo'n maatschappelijke vraag. Beetje cliché misschien, maar aan de andere kant ook wel een kwestie die speelt onder jongeren, of onder ouderen... met een mening over jongeren. Okay... Ik maak het nu veel te zwaar, maar wilde een intelligente intro schrijven ofzo...

Mijn kwestie was zo'n vraag die iemand als ik zichzelf kan stellen; ben ik nou een Surinamer of een Nederlander? Of ben ik nou een Surinaamse Nederlander, of nee, een Nederlandse Surinamer...?! Ik bedoel mijn roots zijn Surinaams, zowel mijn moeder als mijn vader zijn Surinaams. Maar ach, aan de andere kant ben ik geboren en getogen in Amsterdam en heb er liefde voor tot in het diepste van mijn hart. Toch heeft mijn moeder me wel weer een redelijk Surinaamse opvoeding gegeven, bij vlagen strikt met die typische beleefdheidsvormen die alle Surinaamse jongeren van huis uit meekrijgen. Dus pfff, toch een Surinaamse Nederlander dan maar!?

Het was geen bevredigend antwoord. Ik denk voor jullie lezertjes hierzo zelfs ook niet binnen dit blog. Nee... Om die reden ben ik een paar weken geleden dan ook speciaal voor jullie afgereisd naar Suriname. Ik moest het toch echt weten. Op zoek naar mijn roots.
Okay... Ok. Ik ben niet speciaal voor jullie gegaan, enneehhh... ook niet per definitie om op zoek te gaan naar m'n roots - ik moest gewoon optreden. Al met al, een leuke inleiding van dit blog en tegelijkertijd, omdat ik toch, sinds hele lange tijd, weer in Suriname was, heb ik geprobeerd optimaal te ervaren wat die Suriname lifestyle ook weer is, in Suriname wel te verstaan. Dus niet de Surinaams-Nederlandse lifestyle, of eehh nee de Nederlands-Surinaamse lifestyle... stop. Gaan we weer.

Weet je ik vertel jullie gewoon hoe het was, want ik heb zwaar genoten. Het mooie van Suriname is het feit dat alles nog open ligt - en dan heb ik het niet persé over de enkele wegen die nog niet af zijn - want ik hoor jullie Nederlandse-Nederlanders dat al denken) - nee, ik heb het over de open mogelijkheden, de kansen! In Suriname kan ik tenminste normaal over straat, in tegenstelling tot de Fouradi's. Die worden daar echt om de haverklap besprongen door uitzinnige fans. Je vindt het vast niet vreemd dat ik daar wel een beetje op moest haten. Bovendien, hoe raar is het dat Marokkaanse Nederlanders die met woorden als 'fafi', 'fawaka' etc. praten ook nog eens in mijn land mateloos populair zijn? 'Ewa drerie', ik snapte er even niks meer van. Het eerste wat Mo Fouradi tegen me zei toen ik hem tegenkwam op Schiphol was nota bene "Hey Dio, fawaka mattie!?", en dat terwijl Brahim Fouradi aan me vertelde dat hij die week ervoor nog op Hawaï nieuwe "patta's" had gekocht. Zij gebruiken alleen maar Surinaamse woorden, dus wat maakt hen dat dan in Suriname!? Marokkaanse Nederlanders met kennis van Surinaamse taal, of Nederlandse Marokkaanse Surinamers?

Vervolgens moest ik me bijna schikken in de rol van 'minst populaire'. De Fouradi's waren dus al kinderen van Suriname en Jayh had live op TV gezongen, terwijl hij aan de camera zijn buikspieren liet zien. Kijk, in Nederland heb ik 2 TMF Awards op mijn naam, nominaties voor 3FM Awards, wat Top 40 hitjes en ben ik genomineerd voor Esquire's best geklede man van 2009. (Ja, u kunt nog stemmen en ja, ik denk ik neem het allemaal maar even mee 'nu ik hier toch ben') Genoeg aandacht dus en daar geniet ik echt van, al was het in Suriname wel even lekker om rustig over straat te lopen. Anderzijds heb ik ook wel die bewijsdrang als een Surinaamse presentatrice me letterlijk vraagt: "En wie ben jij dan!?" Ik ga dan echt weer terug in de tijd en antwoord "Mijn naam is Dio en ik rap al een jaar of vier." Hier in Nederland hoef ik in een interview nooit meer uit te leggen wie ik ben en wat ik doe. Bij dit interview leek het alsof ik weer aan het begin van mijn carrière stond. De tijd dat ik me elke keer weer opnieuw moest voorstellen en bewijzen. Dit gebeurde zo'n drie keer die dag tijdens verschillende tv- en radiointerviews. Op een gegeven moment wil ik dan ook echt het podium op om te laten zien wie ik ben en ik merkte ook dat men wat van me wilde zien.

De volgende dag ging ik op pad met een groep kansarme kinderen. Ik voelde heel sterk dat ik zoiets moest doen. Eenmaal in contact met die kids... dacht ik niet meer aan 'landgenoten', of 'semi-landgenoten', maar wel aan kids die net zo zijn als ik ooit ben geweest en dan bedoel ik niet kansarm, maar dan bedoel ik kids met een bepaalde blik in hun ogen. Een blik van levendigheid, speelsheid en geldingsdrang. Allemaal kids met talent en dat talent huist in de wil om iets te bereiken, zonder de angst om kansarm te zijn, tenminste de angst dat dat de mogelijkheden zal beperken.

De volgende avond stond ik een kolkende hal gevuld met 3000 overenthousiaste (semi-)landgenoten, die vol overgave meesprongen met mijn tracks en sterker nog met mij, met alles wat ik deed. Terwijl 85% van hen tot een dag ervoor nog nooit van mij had gehoord, wauw!

Ik kan nog het een en ander vertellen over de schoonheid van de Surinaamse natuur, het lekkere eten, de sfeer en de relaxte mensen, maar mijn vraag is beantwoord.

Djoh

Stuur dit artikel door naar een vriend

Terug naar Starlounge Home